शान्तिः अरुनः च आप्त मित्राणि । ते मिलित्वा बहु कुतूहुलेन आसन् । ते वर्गे रहस्य विषयानि भाजितवन्तः । तौ गृहस्य मार्गे प्रतियोगितां क्रुतवन्तौ । सा सदा प्रसन्ना असीत् ।
एकदिने, शन्तिः वर्गे मन्दं मन्दम् आगतवती । तस्याः शिरः वक्रम् आसीत् । सा खिन्ना अदृश्यत । ” कोऽपि तव निन्दनं कृतवन्तः वा? ” इति अरुनः अपृच्छत् । शान्तिः तस्याः शिरं कम्पनं अकरोत् । सा उपविशति च उपरि न आलोकयति । यदा सोना शिक्षिका तस्याः नाम आह्वयति तदा अपि सा ‘अहम् उपस्थित अस्मि ‘ इति उत्तरं ना दत्तवति । सोना शिक्षिका पुनः उच्चैः आह्वयति, “शान्तिकुमार !” इति शान्तिः तस्याः हस्तम् उपरि आरूढवति।
“त्वं वलयम् अस्ति वा?” इति तस्याः शिक्षिका अपृच्छत् । शान्तिः तस्याः शिरं कम्पयति । तस्याः कपोलाः रक्तवरणीया आसन् च तस्यै ज्वरः अपि अस्ति इति भाति ।
“त्वं कुशलं वा ?” इति सोनाशिक्षिका अपृच्छत् । शन्तिः प्रचलायितवति, इतोपि उपरि द्रष्टुं धैर्यं नास्ति ।
“किमर्थं शान्तिः बहु खिन्ना दृष्टवती ?”
“तव भ्राता कुशलं अस्ति वा ?”
” तव शुनकः कुशलं अस्ति वा ?”
“तव पितामही कुशलं वा ?”
मित्राणि प्रति शान्तिः तस्याः शिरं चालयति । किन्तु उपरि न पश्यति।
अरुनः तस्याः मुखे मन्दहासं आनेतुं इच्छति । तस्य समीपे एकः उपायः अस्ति ! सः तस्य स्यूतात् बहिः किमपि अगृह्णीतवान् । यथा सः शान्तिं दर्शितुं धावितवान्, तत् तस्य हस्तभ्रष्टं भवति । शन्तिः किमपि तस्यै समीपे विहङ्गं कर्तुं दृष्टवति तदा सा तत् सगृह्णीतवती ।
तत् बहु बृहत्, हरितवर्णीय, निर्यास मण्डूकः !
शन्त्याः नेत्राणि उद्घाटितवती तदा सा तस्याः मुखं हसितुं उद्घाटयति ।
तदा अरुनः च मित्राणि दृष्टवन्तः सम्पूर्णम् दिनम् किमर्थं सा न हसितवती न तु भाषणं कृतवति ! दन्तानां चत्वारदन्ताः तस्याः मुखे विहीनं आसन् ।
